BLOG- Door Christien Oudshoorn 

“Ik heb er genoeg van om opgezadeld te worden met jullie angsten. Jullie maken een puinhoop van je eigen leven en zeggen mij vervolgens hoe ik de dingen moet doen”, gilt het woedende kind naar de groep met ouders. Bij de ouders springt een man als door een wesp gestoken naar voren:“Rot op” schreeuwt hij keer op keer, “Ik doe alles voor jullie. Ik heb mijn eigen dromen opzijgezet, alleen zodat jullie alles kunnen hebben wat je nodig hebt, maar je ziet het niet eens. Rot op!”. De kring waarin de mensen staan, wordt kleiner naarmate meer mensen naar voren dringen en zich geëmotioneerd in het gesprek werpen.


Ik ben op een drie-daagse bijeenkomst van ProcessWork. Een techniek ontwikkeld door Arnold Mindell en een voorloper van wat wij in Nederland kennen als Deep Democracy. In de jaren ’90 zijn Greg en Myrna Lewis bij Mindell op training geweest. Bij terugkomst in Zuid-Afrika hebben ze, wat ze daar geleerd hebben, geïntegreerd in een handzaam model om op een inclusieve manier besluiten te nemen. 


Verwarring

Het eerste woord dat bij me opkomt bij de conferentie is ‘chaotisch’. Voor een deel komt dit omdat de bijeenkomst in maar liefst drie talen te volgen is (Engels, Spaans en Italiaans). Voeg daaraan toe dat veel mensen zware accenten hebben, de techniek (oortjes, microfoons en dergelijken) het af laat weten en je hebt het recept voor een Babylonische spraakverwarring.

 

Ouder en kind relatie

De methodiek is een combinatie van Deep Democracy zoals ik het ken en een vrije vorm van familieopstellingen. Bij een thema bepaalt de facilitator vier of vijf hoofd actoren. In dit geval gaat het om de (disfunctionele) relatie tussen ouder en kind waarbij de volgende rollen met briefjes op de grond worden neergelegd: volwassenen, kinderen, ouders, zoons/dochters en ‘de overheid’.


Ernstige empathie

Alle 120 deelnemers lopen rond en blijven vervolgens staan bij de rol waar ze ‘het meest bij voelen’. Wie wil mag vanuit die rol spreken. Een groot deel van de deelnemers is sociaal activist. Ik weet niet of het daaraan ligt maar een aantal mensen duikt naar voren en zit meteen behoorlijk diep in de rol en in de emoties. Er wordt volop geschreeuwd, gehuild en heen en weer gelopen. Het is hierbij steeds niet duidelijk of mensen vanuit eigen ervaring spreken (als ze bijvoorbeeld misbruik aankaarten) of dat ze zich inleven in een rol.


Wie het hardst praat
De twee facilitatoren staan in het midden van de mensenmassa en wisselen steeds van rol; soms vragen ze mensen dieper op de emotie in te gaan, dan weer stappen ze zelf in als deelnemer en voegen ‘ontbrekende stemmen’(ghost roles) toe aan het gesprek. Hoewel ik het een fascinerend gebeuren vind, stoort het me dat het zo onduidelijk is vanuit welke rol mensen spreken en dat alle aandacht gaat naar de mensen die het hardst praten en het meest op de voorgrond treden. Vanuit Deep Democracy heb ik juist de ervaring dat veel van de wijsheid zich bevindt bij mensen die aan de buitenkant van de groep staan en niet per se bij de hardste schreeuwers in het midden. En dat het belangrijk is om ook de zachtere stemmen mee te nemen in het proces.


Wat in de groep zit...

Toch gebeurt er op de tweede dag een proces dat me raakt en diepe impact heeft. De Italiaanse deelnemers (ongeveer 15) zitten in een kring op stoelen terwijl de rest van ons er als een ‘zwijgende observator’ omheen zit. Op organische manier komt het gesprek op de corruptie en censuur in Italië en op de grote angst die mensen voelen om zich uit te spreken. Op subtiele wijze weten de facilitatoren de gesprekspartners dieper in het thema te brengen. Dat waar ze het over hebben begint zich ook in de groep af te spelen; bepaalde mensen eisen alle ruimte op en laten anderen niet spreken. Als ze hierop worden gewezen komt er een diepe emotie los. Er ontstaat een intens groepsproces dat veel wegheeft van traumawerk en naar mijn idee helend is voor de betrokkenen. Ik ken vrij veel mensen uit Italië, maar heb deze pijn nog niet eerder zo expliciet geuit zien worden. 


Uiteindelijk ga ik doodmoe, verwonderd en toch wel een beetje onder de indruk naar huis. Processwork is niet direct een techniek waar ik persoonlijk mee verder wil werken, maar ik vind het wel een verrijking om hierbij te zijn geweest.
 


Gepost door: Chulah Berkowitz op 07/11/2018 10:08

Waar Jitske Spreekt

Jitske spreekt regelmatig op congressen. Wil je weten waar en wanneer? Meer informatie en inschrijven? Klik hier om de agenda te bekijken.

Over ons

HumanDimensions kijkt naar bedrijven en organisaties door het oog van een antropoloog. Hoe vormen mensen culturen en hoe vormen culturen mensen? We reizen de wereld rond op zoek naar manieren om sterke tribes te bouwen en onderlinge relaties te verstevigen. En brengen deze kennis via ijzersterke lezingen, masterclasses en trainingen naar de wereld van organiseren en samenwerken. Deep Democracy. Inclusie. Diversiteit. Organisatiecultuur. Leiderschap.

Facebook Twiter Instagram

Facebook

EZINE

Elke zes weken een informatief, inspirerend, prikkelend ezine in je mailbox? Met artikelen, blogs, vlogs en ons laatste nieuws?

* is verplicht

© 2018 Human Dimensions B.V. Prijswijzigingen en eventuele typfouten onder voorbehoud Website door BlueBird Media. Privacy