Soms willen verhalen niet verteld worden

Jitske reisde in 2015 naar de Egyptische Sinai woestijn. Op zoek naar Bedoeïen verhalen over leiderschap en besluitvorming. En over hoe mensen daar met alle conflicten in hun omgeving omgaan. Maar elke poging om haar gezochte verhaal te vinden mislukte... Het was duidelijk niet het verhaal dat verteld wilde worden...

“De woestijn van de Sinai. Rotsen en zandvlakten in allerlei kleuren geel en rood. De lucht trilde van de warmte. Af en toe de schreeuw van een raaf. Op een hoogvlakte midden tussen de bergen sloegen we kamp op. Twee kamelen, twee Bedoeïen mannen, een Nederlandse reisgids en ik. Een van de mannen was de zoon van een lokale sjeik. Ik had gehoord dat zijn vader zo goed was in bemiddeling, dat ook andere stammen bij hem te raden gingen. Dat kon tot mooie gesprekken en inzichten bij het kampvuur leiden, had ik zo gedacht. Maar het liep anders. Ik leerde door een klein voorval vooral veel over kwetsbaarheid, wilskracht, de grootsheid van iets kleins, eenzaamheid, verbondenheid en het samenspel tussen mens en natuur. Dit was het verhaal dat verteld wilde worden....

Tijdens het middagdutje schrok ik gillend wakker; een dabour, een woestijnwesp, had de aanval ingezet op mijn kleine teen. Nog nooit zoveel pijn gehad. Acuut kwam iedereen in actie: terwijl de een de steek dichtschroeide met een vlammend houtje en mijn voet inwikkelde met citroensap, rende de ander de woestijn in op zoek naar semwa. Een geneeskrachtig kruid waar ik de thee van moest drinken en mijn voet in moest baden. Ondanks alle inspanningen bleef de vlammende pijn. En de verhalen bij het kampvuur gingen niet meer over leiderschap en besluiten, maar over geneeskrachtige kruiden en hoe de natuur alles in zich had om voor problemen te zorgen, maar ook alles om dezelfde problemen weer op te lossen.

De zwelling bleef de eerste dag uit, maar de volgende dag werd mijn voet dikker. Het was nodig om terug te gaan. Langer blijven was geen optie; het water raakte op. De terugreis betekende allereerst ruim een uur te voet over een rotsachtige en moeilijk begaanbaar bergpad. Met moeite kreeg ik mijn schoen aan. Diep ademhalen en doorlopen. De grootsheid van de natuur, de opkomende hitte, het geluid van vliegen. Op het ritme van de rammelende pannen in de bepakking van de kamelen, die net als wij voorzichtig het zigzaggende pad namen, strompelde ik verder. Als er geen andere weg is, moet je door. Eenmaal in de andere vallei was mijn voet tot enorme proporties opgezwollen. Wat verlangde ik naar een ijskompres en een hangmat. Eerst nog een paar uur op de kameel. Met steeds meer ontzag keek ik naar de omringende bergen en rotspartijen. Niks geen verhalen over sjeiks, maar gedachten over de impact van een kleine actie van een betrekkelijk klein beestje.

Onderweg wezen de Bedoeïenen mij op alle boompjes en soms minuscule plantjes. En vertelden mij hun namen en waarvoor je ze kon gebruiken. Ik heb het niet onthouden. Omdat ik geen kapstok heb om deze verhalen aan op te hangen, geen oren heb om ze te verstaan. Het deed me beseffen hoeveel prachtige verhalen, wijsheden en inzichten we in ons leven en in organisaties laten vervliegen in de wind omdat we ze niet kunnen horen, of omdat we naar iets anders op zoek zijn.

Terug uit de woestijn nestelde ik me in mijn hangmat van mijn eenvoudige rietenhutje aan het strand. Mijn voet is rood en pijnlijk gezwollen. Ik voel me kwetsbaar en alleen. En tegelijkertijd diep verbonden met het land en de mensen. Van alle kanten krijg ik hulp. IJsblokjes voor op mijn voet, internet om kennis te checken over insectenbeten en allergieën en iemand rijdt 20 kilometer naar de apotheek voor een goede zalf. Hoe een kleine actie een hele zoektocht naar zingeving en verbondenheid tussen mensen en netwerken teweeg kan brengen. Bijzonder.

Ik nam afscheid van de Sinai. Voor het verhaal over sjeiks en leiderschap en besluitvorming moet ik nog een keer terugkomen. Ik koester de inzichten die ik heb gekregen door de krachtige interventie van die ene Dabour. De saamhorigheid die ik heb gevoeld met vreemden. En het diepere besef dat het verhaal waar je naar op zoek bent niet altijd het verhaal is dat gevonden wil worden. Verhalen laten zich niet vinden, maar dienen zich aan. Als je maar luistert...”


Gepost door: Ricardo Kamerman op 12/02/2018 14:39

Waar Jitske Spreekt

Jitske spreekt regelmatig op congressen. Wil je weten waar en wanneer? Meer informatie en inschrijven? Klik hier om de agenda te bekijken.

Over ons

HumanDimensions kijkt naar bedrijven en organisaties door het oog van een antropoloog. Hoe vormen mensen culturen en hoe vormen culturen mensen? We reizen de wereld rond op zoek naar manieren om sterke tribes te bouwen en onderlinge relaties te verstevigen. En brengen deze kennis via ijzersterke lezingen, masterclasses en trainingen naar de wereld van organiseren en samenwerken. Deep Democracy. Inclusie. Diversiteit. Organisatiecultuur. Leiderschap.

Facebook Twiter Instagram

Facebook

EZINE

Elke zes weken een informatief, inspirerend, prikkelend ezine in je mailbox? Met artikelen, blogs, vlogs en ons laatste nieuws?

* is verplicht

© 2018 Human Dimensions B.V. Prijswijzigingen en eventuele typfouten onder voorbehoud Website door BlueBird Media. Privacy